تاريخ : پنجشنبه هفتم دی ۱۳۹۶ بنام آفریدگارکودک در آسمانها،در آن روزنه، پای آن درخت نورانی نشسته بود، نی لبکی در دست، نغمه ی کوتاه معروف می نواخت...هنوز به یاد نمی آورد که چگونه به دریا سقوط کرده بود، به این دنیای نیمه تاریک، اندک روشنی هر چه که بود از آن روزنه بود.امروز جوان تنها به یاد می آورد که کودکی که سرشار نور بود از دریا سوار بر تکه چوبی به ساحل رسید، دنیا تاریک بود، لب ساحل تنها یک درخت وجود داشت، کودک، غریبانه به درخت نزدیک شد، رو به درخت کرد و گفت:آشا آشا آشاگویی درخت برایش یادآور همان درخت نورانی در آسمان بود، او هیچ کلامی نمیدانست، تنها سخنی که میتوانست بگوید آشا بود و آن صدای نی لبک محزون و غریبانه.تنهای تنها، تنها، تنهااو بود و دنیایی تاریک ، سرزمینی کوچک، قسمتی دریا، قسمتی تپه ماهورها، بجز آن درخت که در ساحل بود هیچ گیاهی و هیچ جانداری حضور نداشت.حرکت کرد، در تپه ها جست و خیز کرد، آشا سراسر نور بود، مانند تکه طلایی درخشان، هر جا که قدم میگذاشت نوری از وجودش به زمین می بخشید، کم کم زمین با او چون مادری سخن گفت، آشا حرف میزد و زمین با او مادرانه حرف میزد.آشا آنقدر در این سرزمین کوچک گشت و از نورش به زمین بخشید تا این جهان کوچکش بارور شد و آهسته آهسته گیاهان و جانورانی پدیدار شدند.همه با او سخن میگفتند، همه دوستش داشتند، همه دیوانه وار عاشقش بودند، او دردانه ی این

تاريخ : سه شنبه دوازدهم دی ۱۳۹۶ آشا وقتی که دلتنگ شده بود فکر میکرد که خدا تنهاش گذاشته و زمین فراموشش کردهولی وقتی که دلتنگی ش رو بروز داد و با حیرت دید که چه خروشی از سرزمین ش برخاست، امیدوار شد(نه، زمین و ساکنینش هنوز منو به یاد میارن)دلتنگی ش محو شد و دوباره امیدوار شددید که تنها نیست و فراموش نشدهآشا امروز به تکلیفی که از ازل داشته فکر میکنه،آشا دوباره میخواد حرکت کنه، سرزمین ش رو روشن کنه و اطمینان داره که خدا یاریش میکنه..زمین دوباره با او سخن خواهد گفتمازیار برچسبها: آشا ارسال توسط مازیار اشرفی

پدر و مادر تاريخ : جمعه نوزدهم آبان ۱۳۹۶بنام ایزد یکتاسرانجام پدرم سفر کرد و از این جهان خاکی پرواز کرد و رفت.مدتی در بستر بیماری بود و اواخر دردهای زیادی رو تحمل کرد، درد زیادی می کشید ولی آه و ناله نمیکرد، ماههای آخر دیگه در بستر افتاد و قادر نبود کارهای شخصی خودشو انجام بده.من به عنوان فرزند تا حدی که در توانم بود ازش پرستاری میکردم و پیگیر کارهای درمانش بودم، شاید کسی که به اینجا نرسیده نتونه احساس منو درک کنه که این انجام وظیفه در حق یک پدر چه احساس خوشایندِ معنوی رو به همراه داره، الان که فوت کرده بارها به خدایم میگم کاش بیشتر زنده میموند تا من میتونستم ثروت معنوی بیشتری جمع کنم که هم خودم و هم خدایم رضایتمندتر میشدیم، اگر چه حاضر نبودم که پدرم در بستر بیماری درد و رنج های بیشتری رو تحمل کنه ولی ایکاش پدر یک خانواده توی خونه حضور داشت، فقط بود و نفس میکشید.الان که پدرم از پیش ما رفت و هنوز داغ رفتنش تازه هست این جمله رو به زبون میارم که باید کف پای پدر و مادرها رو بوسید، تا زنده هستن هر چند که ناتوان و ضعیف شده باشن، یک فرزند باید از جان خودش برای رسیدگی به اونها مایه بذاره تا اون روزی که از این دنیا رفتن ما شرمنده ی خودمون نباشیم که آیا وظیفه ی خودمون رو بدرستی انجام دادیم؟ آیا به اندازه براشون کار انجام دادیم یا که کوتاهی کردیم؟ آیا پس از مرگشون ما احساس خوشایند معنوی از اع